เก่าไป - ใหม่มา

สวัสดีค่ะ เพื่อนพ้องน้องพี่ที่ยังคิดถึง จำกันได้ ระลึกถึงกัน แวะเข้ามาอ่าน มาทักทายกันในหลายๆทาง ทั้งทาง hi5 / facebook ขอบอกว่า ได้รับข้อความและกำลังใจมากมาย และเสียงติดตามทวงถาม ( คล้ายไฟแนนซ์หนี้ ) ว่าเมื่อไรจะอัพไดอารี่ซักกะทีนึง





จากตอนสุดท้ายที่อัพไป เมื่อเดือน กุมภาพันธ์ โห..นานกว่านี้มีอีกมั้ยเนี่ย




ที่ผ่านมา 10 เดือนก็ไม่ได้ห่างหายไปไหนจากวงการเน็ตเลยค่ะ




เพียงแต่ว่า อารมณ์บางทีก็อยากเก็บตัวเงียบๆ พูดไม่ออก บอกไม่ถูก




ในอะไรหลายๆอย่าง กับชีวิตที่มันเปลี่ยนแปลงหลายอย่างไปจากเดิม



ต้องปรับตัวใหม่ เรียนรู้ใหม่ มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายจริงๆ
ในปี 2552 นี้ จนไม่รู้จะสาธยายเป็นคำพูดอันไหนก่อน อันไหนหลัง เยอะเหลือเกิน



วันนี้ วันที่ 30 เกือบจะสิ้นปีแล้วว.... ก็เลยรวบรวมเรื่องมาเรียบเรียง บอกเล่า ผ่านตัวหนังสือเหมือนอย่างเคย ให้เพื่อนๆ ที่คิดถึงกัน พอจะทราบพิกัดของเอ๋ยคร่าวๆ ว่า อะไร ที่ไหน อย่างไร ไว้พอหนิดหนมๆกันนะคะ...อิอิ


 

++ ชีวิตคู่ กลายเป็นคี่ ++

ตั้งแต่ต้นปี ขยายความจากไดตอนที่แล้วนะคะ ว่า ตอนนี้เป็นโสดอีกครั้ง ภาษาทางการเรียกว่า แม่หม้าย นั่นเอง หลายๆคนที่สนิทกัน ก็คงพอจะทราบที่มาที่ไปอยู่พอสมควร มันไม่ง่ายที่จะเริ่มต้นที่จะเปลี่ยนแปลง ในเรื่องใหญ่ๆของชีวิตแบบนี้เลย แต่มันก็ไม่ยากถ้าคิดจะเปลี่ยน ...
ในเมื่อ มันไม่มีทางไหนเวิร์กที่สุด ก็เลือกทางที่เจ็บสั้นที่สุดดีกว่า
เคยได้ยินมั้ยคะ " เจ็บสั้น ดีกว่าปวดนาน " แล้วพอถึงตอนนี้
 ก็คิดอยู่เสมอว่า แม้ก่อนแต่งงานจะตัดสินใจผิดพลาด ด้วยความเขลา และ การเอาแต่ใจตัวเอง มองอะไร คิดอะไรตื้นๆ
แต่ถึงจุดนี้ คิดว่าตัดสินใจถูกนะคะ ที่เลือกที่จะแยกทางกันตามกฏหมายจริงๆ
 หลังจากที่หลายๆปี ที่ผ่านมา ก็อยู่แบบแยกย้าย ต่างคนต่างอยู่กันอยู่แล้วพอสมควร
 ทำอะไรให้เด็ดขาดไปเลย ดีกว่าต้องใช้คำว่า อดทน เพื่อ????...
จะทนไปถึงไหน ตลอดชีวิตเลยมั้ย ทรมานกันไปเปล่าๆ ประสาทเสียกันไปข้างนึงแน่ๆ





อย่างน้อย จบแบบนี้ ตอนที่ ยังไม่เกลียด กันที่สุดดีกว่า เฉยๆกันไป ชินกับแบบนี้มากกว่า ส่วนเรื่องกีวี่ ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง กีวี่ คงรับทราบว่า พ่อแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ไม่รักกัน แต่ไม่รู้สึกขาด


 


ดีกว่าที่กีวี่จะโตมาแบบ เห็นพ่อแม่ทะเลาะกันบ่อยๆ แบบนั้นน่าจะน่ากลัวกว่านะ
เอ๋ยก็พยายามอธิบายให้กีวี่รับรู้คร่าวๆ ตามที่เด็กวัยนี้จะเข้าใจได้
พอโตอีกซักหน่อยก็คงเข้าใจได้เอง จากสถานการณ์ชีวิตที่ดำเนินอยู่
 เอ๋ยก็พยายามจะทำให้ดีที่สุด เท่าที่จำทำได้




กับเรื่องที่จบลงไป จริงๆไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรมากมายเลย กลับรู้สึกโล่งอก
 รู้สึกดีที่ผ่านมาได้มากกว่า การที่ต้องทนอยู่กับคนที่เราไม่รัก แถมเข้ากันก็ไม่ได้
ไม่ได้ซักกะนิดเดียว นี่มัน สุดๆแล้วล่ะค่ะ




ใครไม่อยู่ตรงจุดนี้อาจจะคิดว่า เรื่องเพียงเท่านี้จะทำให้คนเลิกกันได้เชียวเหรอ
 แต่สำหรับเอ๋ย มันสามารถทำให้เอ๋ยกลายเป็นโรคเครียด และโรคซึมเศร้าได้เลย
 รู้สึกซังกะตาย ไร้ค่า อยู่ไปวันๆ หาทางออกกับการหาอะไรทำให้ตัวเองไม่ว่าง
 ไม่ว่างตลอด อย่าง ถ่ายรูป ช้อปปิ้ง ไปฟิตเนส ทำหน้า
ทำตัวอะไรไปเรื่อยเลย เพื่อที่จะให้ลืมๆความเซ็งจิตของชีวิต




ตอนนี้ สบายใจมากๆๆๆ ถึงมากที่สุดแล้วล่ะค่ะ ถึงจะไม่มีเงินช้อปปิ้ง
ทำนั่นนี่ มากเท่าเดิม แต่ความสุขทางใจ เงินซื้อไม่ได้จริงๆ
ได้ยินคำพูดแนวนี้มานาน จะเห็นภาพที่สุดก็งานนี้แล่ะค่ะ...

++ อย่างนี้มันต้องถอย ++

 ถอยรถใหม่ป้ายแดงนั่นเอง คนขับก็ป้ายแดงซะด้วย เพราะไปเรียนขับรถ และไปสอบใบขับขี่ก่อนออกรถ ไม่กี่วัน วันที่ขับรถออกจากศูนย์เอง ยังไม่มั่นใจเลย ว่าจะขับไปรอดมั้ย แบบว่าเพิ่งหัดจริงๆ ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะขับรถเป็นเลย




แต่พอสถานการณ์ เป็นแบบนี้ มีลูกใบเลี้ยงเดี่ยว ไม่มีรถคงลำบาก
เลยตัดสินใจรวบรวมเงินที่พอจะหาได้มาดาวน์รถ ก็ได้ตัว top มาเลยทีเดียว
คือ top มาเลยจากรุ่นล่างสุด รุ่น J นี่คือ อาจจะย่อมาจาก Jon ( จน ) ก็เป็นได้



ปลื้มมากๆ..... ที่ได้รถใหม่ ตอนแรกคิดจะออกรถมือสองด้วยซ้ำ เพราะเงินน้อยจริงๆ
 แต่ก็กัดฟัน ถอยรถใหม่ออกมาจนได้ ถึงจะไม่ได้ติดล้อแม๊ก ไม่ได้แต่งรอบคัน
ไม่มี ABS อีกตะหาก
ขนาดที่ปัดน้ำฝนยังมีแค่ 2 เสตปเลย คือ ปาดช้า กับ ปาดเร็ว
แต่ก็ขำๆกันไปไม่ซีเรียส
คิดว่ามันเป็นรถที่สวยมากในห้วงความคิดของเดี๊ยน ใช้สะดวก ทำให้ชีวิตดีขึ้นหน้ามือเป็นหลังมือเลยจริงๆ
 ถอยมาวันแรกได้ซัก 3 ชั่วโมง ก็ เอาสีข้างไปแถกับเสาไฟฟ้า จนสีข้างถลอก
เป็นทางยาว เยี่ยม...!

++ Back to Salary Woman ++

โหมดทำมาหากินกันบ้าง... ละทิ้ง สตูดิโอถ่ายภาพ ก็เพราะเหตผลเรื่องครอบครัวนี่ล่ะค่ะ คือ มันไม่ใช่ของของเรา ไม่ใช่เงินของเรา ออกมาทำอย่างอื่นดีกว่า รื้อฟื้นศักยภาพตัวเองกันหน่อย ว่าชั้นสามารถทำอะไรตรงไหนได้บ้างนะ ?
เริ่มงานแรกเลย ก็ทำงานที่สำนักพิมพ์เล็กๆ แห่งหนึ่ง อยากทำมานานแล้ว
งานเกี่ยวกับสิ่งพิมพ์ จากที่ได้เรียนรู้คร่าวๆ
จากงานเขียนคอลัมน์ Adverterail ของ Johnson & Johnson
 ที่เขียนเรื่องและถ่ายภาพประกอบคอลัมน์
ลงในหนังสือ รักลูก / Mother and care / แม่และเด็ก จำนวน 7 ตอน
 ลงสลับหมุนเวียนกันไป ตลอดปี 2009 นี้ ตอนนี้ก็ยังมีขายอยู่นะคะ..
ของเดือน Dec 09 ลงหนังสือแม่และเด็กค่ะ (แอบโปรโมทครั้งสุดท้ายแระ อิอิ)
ทำงานสำนักพิมพ์ นี่ได้เรียนรู้ อะไรใหม่ๆที่ไม่เคยรู้มาก่อนมากมาย
ทั้งกระบวนการทำต้นฉบับ และกระบวนการพิมพ์ทุกขั้นตอน
อยู่ได้ไม่นาน ก็รู้สึกว่า จะโดนใช้งานทับซ้อนหนักไปทาง เลขาฯ มากไปหน่อย
พอดีไม่ชอบฟิลที่เกี่ยวกับการจัดการสำนักงาน และงานเอกสาร บันทึก
จดรายงานการประชุม อะไรพวกนี้เลย ถึงหน้าจะให้ แต่ใจไม่รักอ่ะ
ผิดแผนเลยตรู.... ลาออกๆ





หลังจากนั้นก็ได้ทำงาน ที่บริษัทเล็กๆ
ทำแนวออกแบบกราฟฟิกทั่วๆไป รีทัช ทำอัลบัม
ถ่ายภาพเด็กทั้งโรงเรียนแล้วทำแพคเกจขายผู้ปกครองด้วย
ก็คิดว่าจะทำไปพลางๆก่อน คิดว่าคงไม่ต้องเรียนรู้อะไรใหม่ๆมาก
 ทางถนัดอยู่แล้ว กะจะทำไปขำๆ รองานใหม่ หาไปเรื่อยๆ
เพราะที่นี่ทำแบบ contact คิดค่าแรงให้เป็นรายวัน แต่จ่ายเป็นรายปักษ์ซะงั้น
( พอล่าสุดก็จ่ายเป็นรายเดือนจนได้ )




ไม่ได้คิดจะทำที่นี่นาน แต่ก็ทำไปหลายเดือนเลย เพราะ.........................................................
ฮ่าๆๆๆ............. ตามไปอ่านข้อต่อปายยยย

.......................................................................

++ แฟนใหม่ ++

นั่นแล่ะ นั่นแล่ะ ที่บอกไม่ได้คิดจะทำงานที่นี่นาน แต่กลายเป็นอยู่ต่อแบบ long stay เลย อยากลาออกไปทำที่ใหม่
 ที่ไปสัมภาษน์ได้หลายรอบแล้ว ก็ไม่ออกซักกะที
เพราะมีแฟนอยู่ที่ทำงานเดียวกันนั่นเอง

แต่เดือน มกราคม ก็จะย้ายไปทำที่ บ. อื่นแล้วค่ะ เเพราะ ลักษณะงานน่าสนใจกว่า


.... กับคนนี้   รู้จักกันผิวเผินแค่เพื่อนร่วมงาน ในเริ่มแรก
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าไปปิ๊งกันตอนไหน หรือไปจีบกันตอนไหน
แต่รู้สึกว่า เออ คนนี้ คุยแล้วมันไหล ความรู้สึกมันซึมเข้ามาเรื่อยๆ
รู้จักกันประมาณ 1 เดือน เราก็เริ่มจะรู้ตัวทั้งคู่แล้วล่ะว่า..
เราคงต้องเป็นแฟนกัน..ฮ่าๆๆ



คุยรู้เรื่อง สไตล์คล้ายๆกัน ปรึกษาได้ สอนงานก็ได้ จริงใจ ไม่เฟค ดูมั่นคง
อยู่ด้วยแล้วรู้สึกอบอุ่น เป็นมิตร จากอารมณ์เสียก็ทำให้เราอารมณ์ดีได้
แบบนี้มันใช่อ่ะ ชอบๆๆ...
ก็เลยคบยาวมาเรื่อย จนมาตอนนี้ก็ 9 เดือนแล้ว
เพราะเริ่มจากไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวเค้ามากมาย
 เพราะผ่านข้ามช่วงชีวิตที่เจอผู้ชายแบบไม่เวิร์กมาแล้ว
เลยทำให้เรามองเห็นด้านดี ไม่ดี แบบชัดเจน
ไม่ต้องพยายามปรับอะไรเข้าหากันเลย แถมยังเข้ากับกีวี่ได้ดีมากๆ



ไปไหนมาไหนกัน 3 คน แล้วเราไม่เหนื่อยเหมือนเมื่อก่อน
เพราะมีเค้ามาช่วยดูแล ช่วยแชร์สถานการณ์เด็กซน ใส่ใจรายละเอียด
 แบบที่เราไม่ต้องบอก ไม่ต้องร้องขอ
 โห............แบ่งเบาภาระชั้นได้มากกกถึงมากที่สุด


เลยไม่เหนื่อยที่จะคบและ มีความสุขมากๆ คือพอผ่านจุดนั้น
 มาเจอจุดนี้ได้ ไม่รู้จะบอกยังไง ว่ามันดีมากๆเลย
รู้สึก หืมมม...ดีอ่ะ โลกสดใส ทำอะไรก็ดีไปหมด
 การที่ได้อยู่กับคนที่เรารักมันดีแบบนี้นี่เอง
จากที่เคยเห็นเืพ่อนๆ ที่ได้อยู่กับคนที่รักแล้วบางทีเราก็แอบอิจฉาอ่ะนะ ได้แต่มอง




ไม่ได้ แพลนไว้ว่าจะต้องแต่งงานกันมั้ย
 อะไร ?
 ยังไง ?

 คิดแค่ว่า วันนี้มีกันและกันอยู่ข้างๆกันไปเรื่อยๆก็พอแล้วล่ะ

 ++ มีความสุขแล้วก็....++

 อ้วนขึ้นสิคะ...



อวบขึ้นแบไม่รู้เนื้อรู้ตัว



ตอนแรกๆ ยังไม่ได้ชั่งน้ำหนักก็คิดว่า ทำไมถ่ายรูปแล้วตัวมันดูฟูๆขึ้น



น้ำหนักเพิ่มพรวดๆๆ จาก 40 เขยิบมาเป็น 45 ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งปี
โดยไม่ทราบสาเหตุ เพราะรู้สึก
ว่ากินเท่าเดิม รู้ตัวอีกทีคือ สะโพก ต้นขา ต้นแขน มีไขมันย้อยๆสะสมมาก
 หน้าก็บานล้นเชียว พุงนี่ไม่ต้องพูดถึง
หรือเพราะอายุเยอะขึ้นก็เลยเป็นไปตามกลไกของตลาดโลกก็ไม่ทราบแน่ชัด




แต่ตอนนี้ก็หักโหมเล่นฟิตเนสอย่างเอาเป็นเอาตายถึง
 สัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครั้งละ 1 ชั่วโมง เอ่อ..จะผอมมั้ยว๊า...



มีหลายคนทักมาเหมือนกันว่า พักนี้ดูอิ่มเอิบ

หน้าตาดูมีความสุข น่าจะเป็นเพราะมีแฟนใหม่แล้วกระชุ่มกระชวย





จริงๆคือ น้ำหนักกระฉูดตะหาก
แถมไม่มีตังค์ ที่ไปฉีดโบท็อกซ์หน้าเรียวมา ก็เริ่มจะหมดฤทธิ์ 5555
หน้าเลยกลับมา( เกือบจะบาน) เหมือนเดิมแระ แฮ่ๆๆ..





++ ลูกชาย ++




เด็กชายกวี อนุบาล 2 โรงเรียนแสงโสม ตอนนี้ก็ 4 ขวบ 5 เดือนแล้ว
 กำลังโตเป็นหนุ่ม วัยฉะกัน




ยังคง ดื้อ ยังคง ซน เหมือนเดิม มีวีน มีเหวี่ยงบ้าง
 แต่ยังอยู่ในขอบเขตที่รับได้ พูดด้วยเหตุผลกันดีๆก็รู้เรื่อง เข้าใจ




ที่ปลื้มคือ กีวี่มีความเป็นห่วงเป็นใยแม่เสมอๆ เวลาที่แม่เอ๋ย เครียด หงุดหงิด โกรธ
 กีวี่บางทีก็คลานมานอนตัก โอบกอด ลูบหลัง
บอกแม่ว่า " ไม่เป็นไรนะคับ คุณแม่ กีวี่รักคุณแม่มากๆ "






มักจะมี ประโยคถ้อยคำ แบบหนุ่มๆ แมนๆ ฮาๆ มาเซอไพรซ์กันเป็นประจำ
ช่างเลือก ทั้งเสื้อผ้าหน้าผม ออกนอกบ้านต้องใส่
 เสื้อมีปก กับ กางเกงขายาวเท่านั้น ไม่งั้นมันไม่ยอม


ทรงผมก็ต้องหวีปัดๆมีผมตกลงมาปกหน้าผาก 3 ปอย นี่เป็นตัวของตัวเองเกิ๊นน





ปีนี้รู้สึกกีวี่โตขึ้นมาก ตัวยืดหน้าตอบ เรียวเล็ก (ตรงไหน..)






สูง 100 cm แล้ว แต่ดูเตี้ยกว่าเพื่อนในห้องเหมือนกัน หรือว่ามันหลอกตาก็ไม่รู้







ที่รู้ๆคือหนูแมนมาก ล่าสุด ตอนงานแสดงประจำปีที่ MCC HALL เดอะมอลล์ งามวงศ์วาน


 


กีวี่ต้องขึ้นแสดง จินตลีลาประกอบเพลง " เพลงของหัวใจ " กับเพื่อนๆในห้อง เธอซ้อมที่บ้านมาอย่างดี





แม่ก็มั่นใจว่าได้เห็นลูกชายเต้นสวยๆพร้อมเพรียงกับชาวบ้านแน่ๆ
ปรากฏว่า ก่อนขึ้นเวลาดั๊น โดนเพื่อนต่อย ก่อนขึ้นเวทีแป๊บเดียว
 เอาล่ะสิ เธอเลยเดินขึ้นมาแบบ หน้าเปื้อนน้ำตา มายืนประจำที่และไม่ยอมเต้น





ยืนร้องไห้ แบบไม่ต้องลิปซิงค์เลย แม่เอ๋ยยืนดูเกาะขอบเวที เซ็งก็เซ็ง
 สงสารก็สงสาร ขำก็ขำ แต่ช่วยอะไรไม่ทันแล้วล่ะ
โธ่ ลูกเอ๊ยย ฟอร์มตกซะแล้ว ไม่เป็นไร ปีหน้ายังมีให้แก้ตัว




ตอนนี้ก็ทนอายกับภาพเคลื่อนไหวใน DVD
 ที่ทางโรงเรียนถ่ายให้ผู้ปกครองสั่งซื้อ
ที่มันมีกีวี่ยืนร้องไห้กลางเวทีทุกๆแผ่นเลยสินะ อืมม...

.............................................................................................................................................................




แวะมาบอกเกล่าเล่าสิบกันคร่าวๆ เผื่อมคนคิดถึงกันนะคะ เข้าข้างตัวเองนิดนึง
 แหะๆๆ... แล้วถ้ามีโอกาส งานไม่ยุ่งเกินไป จะมาอัพเดทชีวิตต้องสู้ ใหม่จ้า.............

พี่เบิร์ดรักทุกคน... เอ๋ยก็รักทุกคนค่ะ....จุ๊บๆ